Het Bosch

Sneek was een fan de eerste steden die een stadspark kreeg. Dan hewwe we het niet over het Wilhelminapark fan 1898, maar over “het Bosch”, dat in 1810 aanleid werd op het plek wêr nou de Lemmerweg begint. Moai sjiek skuin tegenover de Waterpoort.


Op de tekening ken je sien dat het rechthoekig park was, dat buuten de stad lag, tussen de Geeuw, de Balthuskade en de Boschgracht. Het was een romanties park, aanleid in de Engelse landskapsstijl, met net sukke slingerpaden as het Wilhelminapark later ok krije suu.

Sneek was wies met en suunig op sien park. Alleen de naam “Bosch” al. Die betiteling was een klein bitsie overdreven, maar hij gaf wel aan dat het foor de bewoaners fan de dichtbebouwde stad een geweldig ontwiek in de natuur betekende.

Je konden ok niet sumar deur het park wandele. Nee, je moesten der foor betale. De gemeenteraad besloat in 1829 om “de bestaande belasting van 5 ½ Cents van een wandelaar in het boschje buiten de Hoogendster poort” af te skaffen.
Der waren seker ook bepaalde openingstieden, want die werden toen meteen ok maar ferruumd naar “ten allen tijde – met uitzondering van des zondags,- als wanneer de toegangen zoover zullen gesloten zijn dat de kinderwagens kunnen worden gekeerd”. De dunne metalen wielen fan de kienderwagens fan toen salle de paden wel fernield hewwe, fandêr dat die der op sondag niet mochten.

Een jaar later wuuden burgemeester en wethouders dit besluut al weer terug draaie fanwege “aanhoudende ongeregeldheden”, maar de raad was het hier niet met eens. De pliesie moest de saak maar wat beter in de gaten houwe en der spesjaal op lette dat “het boschje niet gebruikt wordt voor speelplezier van kinderen en volwassenen”. Het pliesietoesicht hielp niet. In 1831 ging het park weer dicht. De toegang werd wel goedkoper. Je moesten een sent betale om der in te maggen.


Disse biesondere stadsuutbreiding het het niet lang uuthouden. In 1843 werd deur het Rijk, maar met instemming fan de gemeente, dwars deur het park de Lemmerweg aanleid. Naast de Waterpoort kwam een nieuwe, brede, houten draaibrug te leggen om op die weg komme te kennen.

Dit was het begin fan het einde fan het park. Aan weerskanten fan de weg ferrees allerhande bebouwing en tussen de weg en de Boschgracht werden de Boschstraten bouwd. Uuteindelijk herinnerde alleen de naam fan de Boschbuurt nog aan het eerst park fan Sneek.


Na de Tweede Wereldoorlog werden de Boschstraten saneerd. De meeste huuskes waren in 1962 opruumd. Het rijtsje langs de Boschgracht – het Waterskantsje – het het nog het langste uuthouden. Dat ging het 1974 tegen de flakte. Tegenwoardig herinnert alleen de naam Boschplein nog aan was ooit een fan de eerste stadsparken fan Nederland was.

Lees hier het ferhaal met de reacties op Facebook