Langs de Selfhelpstraten en Woudvaartkade.

De Bult syn brùgge of ok wel Willem syn brùgge bij de Woudvaartkade, het ok feul krinkjespuiers kennen, feulal waren dit oud skûtsje skippers die der bij mekaar kwamen om ofer froeger te praten, en collega’s te begroeten dy der langs foeren met de skûtsjes wer op sij ok altyd de kost ferdiend hadden. Natuurlyk wurdden disse skippers ok bekritiseerd deur de oud gedienden. fan ou de brûgge siën wu efen op,e nieuwe selfhelp, en dit wurdt nog wel us ferward met de ouwe selfhelp, welke aan de earste en tweede Oppenhûserdwarstraat was. De naam Selfhelp komt fan ût ut Engels en het syn oarsprong in Rochdale. Hier was in 1843 un groep werkloase wefers die fan wat se nog misse kon,n wekelijks 10 cent storten tot dur aandelen fan 12 gulden folstorten waren. Met ut opgebouwde kapitaal stichten se magazijnen, húsen en creëerden werk en sorgden foar onderwies.

De Bult syn brùgge of ok wel Willem syn brùgge bij de Woudvaartkade

Disse fereniging noemden se Selfhelp. Op disse selfde manier is ok in Sneek in 1876 de fereeniging Selfhelp stichten deur 24 initiatief nemmers. Nou ken ik natuurlijk nog heel feul meer gaan fertellen ofer ut ontstaan fan de fereeniging, maar deur de buurt gaan is denk ik interessanter. Feul bewoaners hewwe dur met plezier woant, en ok nou noch steeds hoare je fan minsen dy dur geboaren binne dat su faak met heimwee werom denke aan de húskes aan de nieuwe Selfhelp. Achter de túnen fan de prinsegracht ston,n twee rijen húsen met un stege dur tussen en disse formden de 1e,2e, en 3e nieuwe selfhelpstraat. Je hadden de son en skaduw kant, en nieuwe bewoaners kwamen meestal aan de skaduw kant terecht, en de deurstromers aan de sonkant of ok wel de landsyde noemt.

Un echt folksbuurtsje magge je dit echt wel noeme met ferskillende minsen, Johannes eenarm fan ut Balthûsstreekje, de man dy ik noait persoanlijk kennen hew, maar wer ik nou wel un link of un bitsje met ferbonnen bin deur ut skilderij wat Harm van der Bos maakt het fan ou un foto die ik m gefen hew. Johannes Sybesma want su heet ie gewoan, was ok feul te fynen in de nieuwe selfhelpstraten met syn groente, maar ok deur syn handel in lompen, oud yser en papier. En dan ut winkeltsje fan frouw Schuil alle kiendes wisten dat te fynen! Nyt meer dan logisch natuurlijk want welk kien ken nou snoep links lègge late! Ok kon,n je naar de kapper, maar at ik ut stukje su  lees in ut boek fan Jantje E. Bazuin leek my dat nou nyt bepaald noflyk. Kapper Fokke lyp op bloate foet,n in skoen,n wer syn toanen deur heen staken, en hij knipte je haar met un tange, ut haar wurdde dus meer út de kop trokken dan knipt! De pries was dur ok naar, hij froech un dubbeltsje terwijl je erges anders al gauw 40 cent kwyt waren.

Nieuwe Selfhelp.

Ik hew eigenlyk bewust koasen om us efen deur disse straten te kuieren omdat ut my opfalt dat dur eigenlyks maar weinig ofer skrefen is, terwyl ut best noch wel bij feul minsen in de herinnering leit. Dur is fast noch feul meer te fertellen ofer disse straten dy nou nyt meer bestaan, en wat nou de Selfhelpweg heet met ut rooie krús gebouw dur op, maar toch is’t un stukje groan wer heel wat gebeurt is in foar en teugenspoed! We kuiere noch efen un klein stukje deur langs de woudfaart, en nemme su links en rechts efen wat met. Aan de woudfaartkade bij de ingang naar de 2e woudstraat sat rond de jaren 20 de groente winkel fan pot, op de foto siën je de reclame aan de syd gefel. Aan de woudfaartkade hewwe in de loop der jaren meer winkels sitten. En natuurlijk ut klompehúske op de hoek bij de brugge, ut stamt út de 18e eeuw, prachtech opknapt en fan ou de prinsegracht siën, un echte blikfanger. Ferder op aan de woudfaartkade hadden je de Velleblooterij, zouterij en droogerij fan de Gebroeders de Jong en Pino dit was su rond 1900 wer fan ut earste pand oubrand is, en later weer herbouwt. Un velleblooterij maakte fachten skoan, en derna wurdden se souten en droocht. Ut sal niet altyd lekker roken hewwe ken ik me su foarstelle!

Velleblooterij, zouterij en droogerij fan de Gebroeders de Jong en Pino.

Aan de oferkant sien we molen de hoop fan Beekhuis, dit was un  eek en seemleermolen. Disse molen wurdde in de 18de eeuw stichtten deur de familie Ten Cate. Sij hadden un leerlooierij Achter de Broeren nou de Krûsebroederstraat. Steven Teunis ten Cate was ok fan 1838 tot 1854 burgemeester fan Sneek. Syn seun Teunis Steven wurdde bankier en ferkocht in 1878 de molen, die inmiddels foarsiën was fan hulpstoomkracht, aan Jacobus Johannes Beekhuis. Op de foto kenne je rechts de drogende semen siën hangen.

molen met drogende zemen.
Eekmolen “De Hoop”aan de Woudvaart.

Dit kleine stukje Sneek wer we nou deurheen kuiert binne, het un groate historie wer ik nou natuurlijk maar un klein stukje fan siën laten hew. En ok nou noch is dit un plek wer nog steeds feul gebeurt, denkend aan skeepsbouw en andere bedriëfighyd. Maar ok wurre de ferhalen fan toen noch faak besproken deur sommige bewoaners die op un mooie dach, op ut bankje aan de kade sitte. En één derfan, sal faak met weemoed werom denke aan hun fertrouwde plakje met hun boat. Zelfs ik sien die boat faak noch in gedachten lèggen, en met de moaie gedachten en herinneringen in’t hoofd ofer de Selfhelpstraten en de woudfaart slút ik dit kuierke ou, en sú ik sègge wille fiets of kuier dur us langs op un moaie dach en genyt fan dit stukje Sneek. De Bult syn brùgge is in de somer un drukke deurgang, al staan dur nou nyt meer krinkjespuiers collega’s te bekritiseren ut bliëft un hoekje wer fan alles te siën is!